พวกมึงมันคือไพร่…

หลังเหตุการณ์พฤษภาอำมหิต 19 พฤษภาคม 2553 ดิฉันเหมือนคนบ้าจิตตก นอนไม่ค่อยหลับ เครียด หดหู่ เศร้า ร้องไห้ ไร้ทางออก ดิฉันไม่สามารถอธิบายได้ถึงความรู้สึกเจ็บปวดรวดร้าวในหัวใจออกมาเป็นคำพูดได้หมด แม้กระนั้นความเจ็บปวดของดิฉันย่อมน้อยกว่าญาติพี่น้องของวีรชนคนกล้าทั้งหลาย ย่อมน้อยกว่าคนเสื้อแดงที่อยู่ในสมรภูมิอำมหิตในวันนั้น

ดิฉันได้ถ่ายภาพที่ดิฉันได้ไปร่วมชุมนุมที่ราชประสงค์ก่อนวันที่ 19 เก็บไว้ในกล้องมากมาย คิดไว้ว่าว่างๆจะนำมาลงบล็อก แต่ ณ ตอนนี้ดิฉันได้แต่เปิดดูไปคนเดียว ภาพแห่งความสุข ความใสซื่อ และมิตรไมตรีที่คนเสื้อแดงมีให้กันเมื่อคิดถึงแล้วก็อดน้ำตาไหลอีกไม่ได้ พี่คนนั้น น้องคนนี้ ลุงป้าคู่โน้น ยังสบายดีไหม พวกเขาจะเป็นอย่างไรกันบ้างในตอนนี้ ดิฉันได้แต่ภาวนาให้ทุกคนปลอดภัย

ดิฉันนั่งดูคลิปวีดีโออันแล้วอันเล่า ดูภาพวีรชนคนเสื้อแดงผู้กล้าหาญที่ต้องจบชีวิตลงด้วยความร้าวรานอย่างที่สุด ศพแล้วศพเล่าดิฉันดูได้โดยไม่รู้สึกกลัวทั้งๆที่แต่ก่อนไม่ชอบที่จะดูรูปคนตายเลย ดิฉันคารวะอย่างสูงสุดให้กับทุกศพ ทุกดวงวิญญาณ ขอให้ท่านได้ไปสู่สุคติเกิดชาติหน้าฉันใดขอให้ได้เกิดในแผ่นดินที่มีสิทธิเสรีที่สมบูรณ์ และขอความสุขสวัสดีจงมีแด่ครอบครัวของพวกท่านด้วยเถิด

ดิฉันไม่สามารถคิดเขียนอะไรได้มากนักในระหว่างนี้ ยอมรับว่าจิตใจยังไม่ปกติ แม้ดิฉันจะหลีกเลี่ยงการดูข่าวจากทีวี แต่ก็หลีกเลี่ยงไม่ได้ทั้งหมด สิ่งที่ได้ยินจากสื่อเหล่านั้นยิ่งบั่นทอน และสร้างกำแพงแห่งความชิงชังให้สูงขึ้นๆ จนดิฉันไม่รู้ว่ามันจะสามารถลดลงกลับมาสู่สภาพเดิมได้อีกหรือไม่

ดิฉันแปลกใจที่สิ่งเดียวในเวลานี้ที่ทำให้ดิฉันคลายทุกข์คลายกังวลลงได้บ้าง กลับเป็นเว็บประชาไทซึ่งดิฉันเคยเมินหนี และ ณ เวลานี้ ดิฉันสัมผัสและเข้าใจได้เป็นอย่างดีถึงความเป็น “ไพร่”

       พวกมึงมันคือไพร่จัญไรนัก         ความตายจักถาโถมโรมรันหา

   ไพร่อย่างมึงควรตายวายชีวา       เลิกเรียกหาสิ่งใดให้รำคาญ

         หยุดเผยอได้ไหมไพร่สามานย์        พวกจัณฑาลไร้ค่าอย่าเพ้อฝัน

      มาทวงสิทธิ์เสรีทุกวี่วัน                  ต้องฆ่ามันให้ตายไร้ปราณี

          - democracygirl - 

           24 พฤษภาคม 2553