มติแกนนำทำฉันเศร้า : หากใครไม่ท้อจงสู้ต่อไป…

หลังจากที่เมื่อคืนนี้ได้ฟังมติของแกนนำที่สนองตอบแผนปรองดองของรัฐบาลแล้ว ทำให้นึกถึงเพลงวันของเรา ของคุณจิ้น กรรมาชน ขึ้นมา ประโยคแรกของเพลงนี้คือ “หากใครไม่ท้อจงสู้ต่อไป…” ที่คิดถึงเพลงนี้เพราะฟังมติของแกนนำคนเสื้อแดงที่สนองตอบแผนปรองดองของรัฐบาลแล้ว ดิฉันรู้สึกใจหาย และท้อใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

การรวมพลังกันครั้งนึ้ของคนเสื้อแดงเป็นการรวมมวลมหาประชาชนที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ เป็นมวลมหาประชาชนที่มาร่วมกันสู้ด้วยสองมือเปล่า เป็นมวลมหาประชาชนที่มาร่วมกันสู้ด้วยหัวใจอันยิ่งใหญ่ หัวจิตหัวใจของพวกเขาน่ากราบไหว้บูชา ไม่ว่าจะเป็นปืนกล รถถัง อาวุธสงคราม พวกเขาวิ่งเข้าใส่ไม่ถอยหนี พวกเขาไม่เกรงกลัวต่อห่ากระสุนแม้มีเพียงแค่มือเปล่า แต่สิ่งที่พวกเขาจะกลัวนั้นคือกลัวที่จะไม่ได้ในสิ่งที่พวกเขาต้องการ ซึ่งก็คือสิทธิโดยชอบธรรมที่พวกเขาพึงมีพึงได้แต่ถูกยึดเอาไปโดยพวกชาติชั่วขี้ขโมย พวกเขาแค่มาทวงของๆเขาคืน พวกเขาแค่อยากได้อำนาจอธิปไตยของเขาคืน ได้สิทธิได้เสียงของพวกเขาคืน เพื่อให้ประเทศชาติมีประชาธิปไตยอย่างแท้จริงสักที ลูกหลานพวกเขาจะได้ไม่ต้องมาถูกเหยียบจมดินถูกครอบงำด้วยอำนาจอธรรมอีกต่อไป พวกเขาจึงสู้กันยิบตา สูญสิ้นชีวิตได้วีรชนมา 21 ศพ บาดเจ็บอีกเกือบพันคน พวกเขาก็ยังไม่ถอยหนี แต่กลับยิ่งมารวมตัวกันมากขึ้นๆ ทั้งนี้เพราะพวกเขาเชื่อโดยประสาซื่อว่าพลังของมวลมหาประชาชนที่บริสุทธิ์ ที่มาต่อสู้กันโดยสงบ สันติ อหิงสา นั้นจะสามารถชนะอำนาจอธรรมใดๆทั้งปวง เหมือนดังที่แกนนำพร่ำบอกอยู่เสมอๆ

ดิฉันได้เห็นภาพที่มีทั้งผู้หญิง ผู้ชาย คนแก่ คนหนุ่ม เด็กน้อย พระสงฆ์ ระดมกันช่วยสร้างป้อมค่ายของพวกเขาตามมีตามเกิดตามประสาชาวบ้าน มีแค่ไม้ไผ่ ธง ยางรถยนต์เก่าๆ ช่วยกันคิดช่วยกันทำตามภูมิปัญญาชาวบ้าน ดิฉันเห็นแล้วนึกถึงค่ายบางระจัน ดิฉันน้ำตาไหลออกมาไม่หยุด คนเสื้อแดงเหล่านี้เขาพร้อมที่จะสู้ สู้กันด้วยหัวใจ สู้ทั้งๆที่รู้ว่าสู้ไม่ได้ ป้อมค่ายไม้ไผ่เหล่านี้หรือจะมาสู้กับปืนเอ็ม 16 รถถัง และอาวุธสงครามได้

การต่อสู้ของคนเสื้อแดงครั้งนี้ไม่ใช่เพื่อคนเสื้อแดงเท่านั้น หากแต่เพื่อประโยชน์ของประเทศชาติ เพื่อประชาชนคนไทยทุกคน ประชาธิปไตยของบ้านเรามืดหม่นเพราะมีเมฆดำปกคลุมมาโดยตลอด คนไทยถูกปกปิดไม่ให้พบเจอประชาธิปไตยที่แท้จริง ให้รู้จักแต่ประชาธิปไตยแบบไทยๆเท่านั้น การต่อสู้ของคนเสื้อแดงในวันนี้จึงเป็นการต่อสู้ที่ยิ่งใหญ่จริงๆ เมื่อวันที่บ้านเมืองเราสดใสปราศจากเมฆหมอกปกคลุม คนที่เคยก่นด่าคนเสื้อแดงกันเอาไว้ก็จะเข้าใจ และจะต้องรู้สึกขอบคุณคนเสื้อแดงที่พวกเขาได้ออกมาสู้

ดิฉันเองสู้มาตั้งแต่ 19 กันยายน 2549 ไปร่วมเดินขบวนแดงไม่รับแจกใบปลิวรณรงค์ไม่รับร่าง รธน. ไปร่วมชุมนุมที่สนามหลวงตั้งแต่ยังเป็น นปก. ที่ราชประสงค์ดิฉันก็ไปร่วมชุมนุมในทุกครั้งที่มีโอกาสไปได้ แต่ดิฉันเองสู้ไม่ได้เลยกับพี่น้องเสื้อแดงต่างจังหวัดที่หลั่งไหลกันเข้ามาปักหลักต่อสู้ต่อเนื่องนั่งตากแดดร้อนเปรี้ยง นอนกันกลางถนน กินกันเท่าที่มี เมื่อยามที่มีข่าวไม่ดีก็หลั่งไหลมาช่วยสมทบกันอีก ด้วยว่าเป็นห่วงคนที่ปักหลักอยู่ ดิฉันซึ้งในน้ำใจของพี่น้องเสื้อแดงต่างจังหวัดมากๆค่ะ ดิฉันเองเสียน้ำตาก็หลายครั้ง ท้อก็หลายหน แต่การรวมตัวครั้งนี้ตั้งแต่ 12 มีนาคม ดิฉันดีใจที่เห็นมวลมหาประชาชนคนเสื้อแดงออกมาสู้กันอย่างมากมายมหาศาล ดิฉันปลาบปลื้มประหนึ่งว่าเราชนะแน่แล้ว คราวนี้ประชาชนจะไม่แพ้อีกแล้ว

แต่แล้วมติของแกนนำเมื่อคืนนี้กลับทำให้ดิฉันรู้สึกเหนื่อยกับการต่อสู้ในครั้งนี้เสียเหลือเกิน เหนื่อยไปถึงก้นบึ้งของหัวใจ ดิฉันไม่อยากคิดเลยว่าพ่อแม่พี่น้องคนเสื้อแดงต่างจังหวัดที่มาร่วมใจกันชุมนุมอยู่นั้นจะรู้สึกอย่างไรพวกเขาจะเหนื่อยใจกันแค่ไหน หรือว่าพวกเขาจะเห็นด้วยหรือไม่กันอย่างไร

แกนนำ นปช. ที่รัก คุณคิดว่ามวลชนคนเสื้อแดงเหล่านี้ที่เค้าออกมากันมากมายมหาศาลขนาดนี้ ด้วยหัวจิตหัวใจที่เข้มแข็งเยี่ยงนี้ คุณคิดว่าพวกเขามากันเพื่อสิ่งใด พวกเขามากันเพื่อรอให้นายสุเทพเข้ามอบตัว แล้วก็กลับบ้านกันใช่ไหม แถมยังกลับบ้านพร้อมด้วยปลอกคอที่ผูกกับระเบิด พรก.สถานการณ์ฉุกเฉินฯ ติดเอาไว้อีกด้วย กลับไปโดยไม่รู้ว่าจะโดนปิด people channel อีกเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ตามข้อกล่าวหาทุเรศๆของรัฐบาล กลับไปโดยไม่รู้ว่าแกนนำเล็กๆต่างจังหวัดที่พาคนมาจะต้องเจอกับอะไรกันบ้าง พรก.ฯ ครอบหัวกระบาลอยู่อย่างนี้ มันจะทำอะไรก็ได้ แล้วถ้ารัฐบาลบิดพลิ้วตุกติก พวกเราจะมารวมตัวกันอีกคิดเหรอว่าพวกมันจะให้พวกเรามารวมกันได้ยิ่งใหญ่แบบนี้ได้อีก

เหล่านี้มันสาสมแล้วใช่ไหมกับที่พวกเขามวลชนคนเสื้อแดงได้ทุ่มเทให้ทั้งายทั้งใจกันแบบยอมตายถวายชีวิต นี่คือสิ่งที่พวกเขาควรได้รับอย่างนั้นหรือ?

ดิฉันได้แต่ครวญเพลงวันของเราไว้ข้างในใจซ้ำไปซ้ำมาๆๆๆ

หากใคร ไม่ท้อ จงสู้ต่อไป
ยืดอก ภูมิใจ ไม่ก้มหัว
ไม่ยอม พ่ายแพ้
เพราะเรา ไม่กลัว
ปราบคนชั่วด้วยมือพวกเรา
คลื่นคน บน ถนน
ทอดยาวสุดตา
กู่ร้องก้องฟ้า จะปลุกเร้า
ฝากความ ห่วงใย
ทักทายเพื่อนเก่า
รอถึงวันของเรา อีกครั้ง
ตื่นเถิด ขึ้นมา ระดมคน
ร่วมฝัน เพื่อสร้างสรร
วันที่เป็นของเรา